Architektura niezrównoważona

Architektura niezrównoważona – zbiór tekstów pod redakcją Kacpra Pobłockiego i Bogny Świątkowskiej, podsumowujący tegoroczną edycję cyklu Synchronizacja – opisuje środowiskowe konsekwencje urbanistycznych, ekonomicznych i politycznych decyzji z ostatnich dekad, a także polityczne i społeczne konsekwencje zmian w środowisku, w którym żyjemy.Pojęcie niezrównoważenia pozwala przyjrzeć się obszarom ograniczenia wyobraźni architektów, urbanistów czy innych osób aktywnie (współ)tworzących przestrzeń, a równocześnie daje szansę szukania nowych, pożytecznych rozwiązań, które nie znają dotychczasowych granic. Niezrównoważenie rozumiane jest tu jako odejście od formatów i strategii wynikających z przyjętych poprawności projektowych, planistycznych, energetycznych, od wszystkich praw i zasad, które wyznaczają dziś normy przyjęte w budownictwie Pierwszego Świata, uformowanym wokół dominującej w XX wieku tradycji modernistycznej.Na zbiór Architektura niezrównoważona składają się m.in. esej Naomi Klein poświęcony globalnemu ociepleniu, rozmowy z naczelnymi architektami europejskich miast: Jonim Babocim (Tirana), Kristiaanem Borretem (Bruksela) i Janem Christiansenem (Kopenhaga), fragmenty książki Thomasa Sievertsa Zwischenstadt („Międzymieście”), a także teksty: Emilii Kiecko o megastrukturach, Agaty Twardoch o niezrównoważonej urbanizacji, Macieja Kowalewskiego o architekturze cmentarzy czy Łukasza Drozdy o dyktaturze kierowców.