Wyspa

Aldous Huxley (1884–1963), uważany za największego erudytę wśród pisarzy XX wieku, dwukrotnie podejmował próbę przedstawienia w powieści swoich wizji naszej cywilizacji i jej przyszłości. Pierwsza utopia „Nowy Wspaniały Świat”, chyba najbardziej znana jego książka z lat trzydziestych, jest zimnym, przerażającym obrazem możliwych skutków rozwoju nauki i technologii. Druga utopia „Wyspa” (1962) jest z kolei próbą odpowiedzi na wielkie człowiecze pytanie o sens, udzielonej pod koniec życia autora. W warstwie powieściowej WYSPY dziennikarz z Anglii, który podróżuje po Dalekim Wschodzie, także jako emisariusz żądnego ekspansji magnata naftowego, trafia w dramatycznych okolicznościach na wyspę, której mieszkańcy nie przyjmują do swojego grona osób reprezentujących cywilizację przemysłową. Odkrywa tam idylliczne społeczeństwo, które potrafi zadbać o pełne człowieczeństwo i wykorzystanie potencjału każdej jednostki, bazując na religiach Wschodu i racjonalnym ograniczeniu dostępu do nowoczesnej technologii. Jego studia zasad życia wyspy przeplecione zostały z przewartościowaniem własnej drogi życiowej, zawierającym zapewne refleksje autobiograficzne.