Haruki Murakami i muzyka słów

Książka Jaya Rubina nie jest typową monografią. Autor zapoznaje czytelnika z biografią Murakamiego - ujętą niemal rok po roku - a także, przede wszystkim, z jego twórczością. Obszerne omówienia najważniejszych dzieł i krótkie wzmianki o utworach mniej godnych uwagi gęsto opatrzono trafnie dobranymi cytatami. Czytelnik nie znajdzie tu jednak wątpliwych prób posługiwania się biografią przy interpretowaniu dzieł - już na wstępie Rubin pozbawia nadziei amatorów plotek i sensacji: "Murakami jako młody chłopak nie miał żadnych szczególnych zainteresowań ani wad; żadnych obsesji ani dziedzin, w których byłby specjalistą. Nie pochodził z patologicznej rodziny; nie doświadczał ciężkich załamań ani urazów psychicznych. Nie żył ani w wielkim dostatku, ani w nędzy. Nie był ani upośledzony, ani nadmiernie uzdolniony. Innymi słowy, u progu życia nie przytrafiła mu się żadna z tych rzeczy, które zwykle popychają rozmaitych wrażliwców do zajęcia się pisaniem jako formą terapii dla siebie lub całego pokolenia".