Ha!

Wie tylko, ze dni spedzone z matka w domu, w którym panowala zaloba, laczyly sie jak kolejne ogniwa, uniosly i owinely wokól jej szyi. Kiedy rozeszly sie tlumy zalobników, ucichl szelest urzedowych papierów, swiatlo pojawialo sie wieczorem w tylko jednym pokoju, kazde pukanie do drzwi sprawialo, iz myslaly, ze przyszedl, jakby nie umarl, i moze wlasnie dlatego, to znaczy, kiedy zostaly same w domu, zawsze wysprzatanym, zeby zmarly ojciec mógl znalezc kurtke, papierosy i okulary tam, gdzie je zostawil, gdy wróci, i wiele tygodni pózniej, kiedy zdaly sobie sprawe z tego, ze naprawde zostaly same razem...(fragment ksiazki)Utrzymane w melancholijnym tonie opowiadania Oguz dotykaja psychologicznego i politycznego wymiaru zaloby. Punktem wyjscia jest smierc ojca autorki, nalezacego do pokolenia 1968 roku, pokolenia, które doznalo wielu krzywd podczas przewrotu wojskowego w Turcji lat osiemdziesiatych. Ha! jest wiec opowiescia pograzonej w zalobie córki, która rozpaczliwie próbuje sie pogodzic z osobista strata, usilujac jednoczesnie rozliczyc sie z trudna historia swojego kraju, wciaz nieprzyznajacego sie do popelnionych zbrodni.